Θ
ε
λ
ω

ε
ν
α
ν

φ
ι
λ
ο

τωρα!

Που πήγατε; Που σκορπίσατε;

Just an ordinary woman

Les: What do you think, Joe?

Joe:  About what?

Les: This death.

Joe: I think she went to the bridge fully dressed and stood there breathing the warm night air. Then she took off her jacket and put it  neatly on the ground. And then she unbuttoned her blouse. And then she lifted up her brassiers.  And dropped it down on top of the other clothes. And she unbuttoned her skirt. And slipped it down under her hips. Then she undone her stockings and hold them up so they blew in the breeze before she let them flew off into the night. And she shivered. And asked herself if she really wanted to go through with this. And she answered this question by kicking her clothes into the river. She quickly removed her garter belts and her pants. And it was there, dressed its small combination. Thinking over what brought her to this. And then with particle below her, she dropped into the river like a rose. And float there for a moment. And be gone.

Les: What kind of women woud do that?

Joe: Just an ordinary woman.

Movie: Young Adam (2003)

Ewan McGregor - Tilda Swinton - Peter Mullan

God, but life is loneliness, despite all the opiates, despite the shrill tinsel gaiety of "parties" with no purpose, despite the false grinning faces we all wear. And when at last you find someone to whom you feel you can pour out your soul, you stop in shock at the words you utter - they are so rusty, so ugly, so meaningless and feeble from being kept in the small cramped dark inside you so long. Yes, there is joy, fulfillment and companionship - but the loneliness of the soul in its appalling self-consciousness is horrible and overpowering.” 

Sylvia Plath

No, no, mai ti lascerò

H Monica Vitti σε ερωτικό παραλήρημα!
Ανυποψίαστη...

"L' Avventura" - Michelangelo Antonioni (1960)

No....

There are no second chances. Ας κάνει ο καθένας μας ό,τι ξέρει να κάνει καλύτερα. Δεν γίνεται σου λέω. Ας 'μείνουμε πιστοί΄στον εαυτό μας. Τουλάχιστον να μπορούμε να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη το πρωί.

Κι αν λίγο μας ξέφυγε, αν για λίγο πιστέψαμε ότι μπορούμε να κάνουμε το κάτι παραπάνω, δεν πειράζει.

Η ζωή (μας) συνεχίζεται χωρίς να μας ρωτάει. Χωρίς να θέλει εξηγήσεις.

Ασύστολα...

Με την αντιβίωση κρασί και ποτό και πάλι κρασί, και βήχω και κάνω εισπνοές, και πάλι ανάβω τσιγάρο και σκέφτομαι την Ελένη που μου είπε 'suicidal είσαι;' Και ναι, μπορεί και να είμαι. Κι εκεί που λέω έχω μια δεύτερη ευκαιρία... μια Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Η ευκαιρία δεν ξέρω ΤΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΩ....  Τι την κάνει κανείς τη 'παράταση' που παίρνει;  Ε;

"Go, Ray, go!"

Τέτοια ημέρα πέρισυ σκεφτόμουν τη πρώτη χημειοθεραπεία που 'ερχόταν' και δεν ήξερα τι θα είναι.

Κοιμήσου ήσυχα Ray. Ξεκουράσου. Κι εμείς που 'επιζούμε' για λίγο, να κοιμηθούμε θέλουμε. Να κοιμηθούμε...

Πρωτομαγιά σήμερα - Πρωτομαγιά και τότε

Ένας χρόνος μετά....

Γλέντι, χορός, τσίπουρα, λουλούδια, ήλιος και μετά ο κεραυνός!

Δεν ξέρω πού να στρέψω το κεφάλι μου, πού να ρίξω τη ματιά μου για να πω το 'ευχαριστώ'. Που με έσπρωξες και έπεσα. Που  με πόνεσες και με έστειλες στο νοσοκομείο που πάντα σιχαινόμουν... Που μου έδωσες μια δεύτερη ευκαιρία.

Δεν ξέρω αν κάνω 'καλή χρήση' του second chance. Δεν αλλάζει ο άνθρωπος. Ξέρω όμως ότι πια κοιτάζω και βλέπω. Νιώθω χωρίς ενοχές. Χαμογελάω περισσότερο και γελάω ακόμα πιο δυνατά!

Σ' ευχαριστώ! Πολύ...!

"Fasten your seatbelts, it's going to be a bumpy night!"

Ruth Elizabeth "Bette" Davis (5/4/1908 – 6/10/1989)

All about Eve (1950)

The Walkabouts - Life full of holes

Η ‘αναγνώριση’ γίνεται με ένα βλέμμα. Τυχαίο συνήθως. Πρώτα κοίταγμα στα μάτια, μετά στις ρυτίδες, στα μαλλιά. Γρήγορες, κοφτές ματιές με τη σιωπηλή συνενοχή ‘ξέρω’. Στις λεπτές γραμμές βλέπουμε την ηλικία μας, στο σώμα ίσως, στις πτυχές του λαιμού. Εκεί που επαληθεύεται η ‘επιλογή’ είναι στις βαθιές ρυτίδες. Εκεί που έχουν καταγραφεί όλα. Και στο στόμα. Στο σφιγμένο, στενό στόμα που έχει μια ανεπαίσθητη ροπή προς τα κάτω. Όλα είναι παρόντα. Η θλίψη, η απώλεια, το κλάμα, η έλλειψη, η απελπισία. Κυρίως αυτή. Στο στόμα.

Ένα τελευταίο κοίταγμα στα μάτια. Βαθειά στα μάτια. Ένα ‘ναι’ ή ένα ‘ξέρω’. Και συνεχίζουμε. ‘Προχωράμε’. Κατεβαίνουμε στη στάση, πάμε στην αντίθετη κατεύθυνση με βιαστικά βήματα, γυρίζουμε το βλέμμα αλλού.

Σήμερα το πρωί συνάντησα πάλι μια γυναίκα που μου μοιάζει. Την αναγνώρισα αμέσως. Κι εκείνη εμένα.

Alfred Stieglitz - Equivalent Series

"...What is of greatest importance is to hold a moment. To record something so completely, that those who see it will relive an equivalent of what has been expressed."

more...

14/5/2011

περίεργη μέρα σήμερα.

κάνε αυτό που ξέρεις καλύτερα απ'όλα να κάνεις.

και θα περάσει κι αυτή...

"if love is a red dress, well hang me in rugs"

my red dress in rugs

be with me always, take any form, drive me mad!

I cannot live without my life

a l'autre côté du miroir

γιατί όταν όλα τελειώνουν

το άγγιγμα μένει

και το νιώθεις πάνω στο δέρμα σου

και τα δάχτυλα βαθιά μέσα στα μαλλιά

'με μια απ' αυτές που λείπουν'

και όταν όλα θαμπώνουν

η φωνή η γλυκειά 'έλα λίγο'

και το τηγάνι στη φωτιά με τις πατάτες

λεπτές ξεροψημένες με αλάτι πολύ

'θα'χω ξεχάσει ποιός να είμαι και πού πάω'

κι έπειτα το χάραμα

με το βλέμμα της τρελλής η λογική με βάρεσε μαχαίρι

'θέλω να΄σαι καλά. θέλω να φύγεις'

κι ας μην βλέπω τα μάτια σου όταν ξυπνώ

κι ας μη με περιμένεις για βγούμε βόλτα

κι ας μη μου πεις το βραδυνό σου όνειρο

κι ας μη δω το χαμόγελό σου πάνω μου

κι ας μην αναπνέω τη φωνή σου

και τώρα ξέρω πια πού θα σε συναντήσω

και ξέρω πια ότι τα μάτια μου θέλεις να είναι ανοιχτά

οι πατάτες μου με καφτερη πιπεριά

και να μην ανησυχώ

να σ΄αφήσω εσύ να αποφασίσεις

I think I know what to do