I'd feel better...

Alice in chains- nutshell

We chase misprinted lies

We face the path of time

And yet I fight

And yet I fight

This battle all alone

No one to cry to

No place to call home

My gift of self is raped

My privacy is raked

And yet I find

And yet I find

Repeating in my head

If I cant be my own

I'd feel better dead

καλή χρονιά

Σε γοήτευε πάντοτε η πολυσημία, οι μεταγγίσεις των

ονείρων σκυμμένος στο παράθυρό σου έβλεπες έξω τον

κόσμο σε μιαν άλλη διάσταση περνούσαν άνθρωποι

άγνωστοι και αλλόφωνοι ίσως να έφταιγε πάλι μια

κάποια δυσλεξία τους περνούσαν γυναίκες ωραίες και

απρόσιτες παραμερίζοντας την ατμοσφαίρα

Η πιο βαθειά πληγή είναι η εξάτμιση των αισθημάτων

Πέρασαν πια οι εποχές

των ερώτων

των γελώτων

και των φώτων

Η απόσχιση - Κλείτος Κύρου

Με κυκλώνει απόψε

standing there - Jason Pfeifer

Έξω αιώνια βρέχει, έξω ερημιά·

θαρρώ πως χάθηκα για πάντα.

Mε ζώνει πάλι ο φόβος, με κυκλώνει.

Πύρινη γλώσσα απειλεί το σπίτι μου.

Tο παίρνει, το αιωρεί πάνω απ' την πόλη.

Ποιος ξέρει τι κατάντησα και δεν το νιώθω.

Ένας απόψε να με άγγιζε στον ώμο,

αμέσως θα κατέρρεα στα πόδια του

Γιώργος Ιωάννου

Claude Monet (14/11/1840 – 5/12/1926)

Impression, soleil levant - 1873

και ο Ιμπρεσσιονισμός βρήκε το όνομά του

Oscar Wilde (16/10/1854 – 30/11/1900)

To drift with every passion till my soul

Is a stringed lute on which can winds can play,

Is it for this that I have given away

Mine ancient wisdom and austere control?

Methinks my life is a twice-written scroll

Scrawled over on some boyish holiday

With idle songs for pipe and virelay,

Which do but mar the secret of the whole.

Surely there was a time I might have trod

The sunlit heights, and from life's dissonance

Struck one clear chord to reach the ears of God:

Is that time dead? lo! with a little rod

I did but touch the honey of romance -

And must I lose a soul's inheritance?

ετσι... γιατι μου ελειψε το χρωμα σημερα...

Fruit trees by the lake

The Maiden

Bluhender Garden .

.

.

.

Gustav Klimt

Stéphane Mallarmé (1842-1898)

Γαλλος ποιητής και κριτικός και ίσως μεγαλύτερος εκπρόσωπος του Συμβολισμού στη Γαλλία.

Από το 1877 καθιερώνει στο διαμέρισμά του στο 89 της rue de Rome, κάθε Τρίτη συναντήσεις με τους φίλους του – αφρόκρεμα της γαλλικής διανόησης. Οι W.B. Yeats, Rainer Maria Rilke, Nadar, Paul Valéry, Stefan George, Paul Verlaine και πολλοί άλλοι (les Mardistes όπως τους έλεγαν από την γαλλική λέξη Mardi που σημαίνει Τρίτη) συζητούν για ποίηση, ζωγραφική, φιλοσοφία.

Το κοινό τον ‘ανακαλύπτει το 1883-1884 μέσα από το άρθρο για τους Poètes maudits που του αφιερώνει ο Verlaine αλλά και το βιβλίο του Huysmans ‘A Rebours’ στο οποίο ο κεντρικός ήρωας θαυμάζει τα ποιήματα του Verlaine και του Mallarmé.

Η ποίηση του Mallarmé θεωρείται πολύ δύσκολη να μεταφραστεί κυρίως λόγω της σημαντικότητας των ηχητικής των λέξεων μεταξύ τους που τις περισσότερες φορές δίνουν άλλο νόημα όταν ένα ποίημα ακούγεται και δεν διαβάζεται. Ένα παράδειγμα που βρήκα είναι στην αρχή ενός σονέτου που η φράση 'ses purs ongles' όταν το ακούει κανείς παίρνει άλλο νόημα 'c'est pur son' (Roger Pearson – ‘unfolding Mallarmé’).

Stéphane Mallarmé by Édouard Manet.

Λέγεται ακόμη ότι αυτό το ‘pur son’ της ποίησης του Mallarmé ενέπνευσε μεγάλους συνθέτες. Ανάμεσα σ’ αυτούς, ο Claude Debussy's, στο ‘Prélude à l'après-midi d'un faune – από το ομότιτλο ποίημα του Mallarmé, ο Maurice Ravel που ‘έντυσε’ τα ποιήματα του ‘Trois poèmes de Stéphane Mallarmé’ και ο Darius Milhaud (Chansons bas de Stéphane Mallarmé).

Αυτό που με συγκίνησε πραγματικά είναι το ποίημά του ‘Un coup de dés jamais n'abolira le hasard’ – το πιο ‘προχωρημένο’ του ποίημα όπως λέγεται – το οποίο έγραψε το 1897.

Το ποίημα αυτό αποτέλεσε έμπνευση για την μεγαλύτερη σε διάρκεια ταινία του Man Ray ‘Les Mystéres du Château du Dé’ που γύρισε το 1929.